15-02-08

Wijsheid en dankbaarheid

Ik ben dankbaar…

Voor onze opgroeiende kinderen die computeren i.p.v. de afwas te doen omdat dit betekent dat ze thuis zijn en niet op straat rondhangen.

Voor de belastingen die ik moet betalen omdat dit betekent dat ik werk heb.

Voor de puinhoop die ik moet opruimen na de party omdat dit betekent dat ik vrienden over de vloer heb gehad.

Voor mijn kleren die wat krap zitten omdat dit betekent dat ik voldoende voedsel heb om te eten.

Voor mijn schaduw die me steeds, vergezelt omdat dit betekent dat ik een plaats heb onder de zon.

Voor het gras dat moet gemaaid worden, de vensters die moeten gereinigd worden, de afvoerpijp die moet vastgemaakt worden omdat dit betekent dat ik een dak boven mijn hoofd heb.

Voor al de klachten die ik hoor over onze regering omdat dit betekent dat we in een democratie leven waarin we vrijheid hebben van spreken.

Voor de meest ver verwijderde parkeerplaats op de parking omdat dit betekent dat ik in staat ben om te lopen en het geluk heb een auto te bezitten.

Voor mijn hoge verwarmingkosten omdat dit betekent dat ik me kan verwarmen wanneer dit nodig is.

Voor de dame achter mij in de kerk die vals zingt omdat dit betekend dat ik kan horen.

Voor de stapels was en strijk omdat dit betekent dat ik kleren heb om te dragen.

Voor de vermoeidheid en de stramme spieren op het einde van de dag omdat dit betekent dat ik in staat ben geweest om hard te werken.

Voor de wekker die s ’morgens afloopt omdat dit betekent dat ik nog steeds in leven ben.

En tenslotte…voor de e -mailtjes die ik alle dagen moet lezen omdat dit betekent dat ik vrienden heb die aan me denken.

Wanneer het leven je soms zwaar valt, lees dan deze tekst …

07:41 Gepost door Linda in Parabel | Permalink | Commentaren (8) | Tags: met dank aan marina saegerman |  Facebook |

16-08-07

Levenswijsheid

Een man en zijn zoon lopen in het bos.Plotseling struikelt de jongen en – omdat hij een scherpe pijn voelt – roept hij:“Ahhhhh.” Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen roepen: “Ahhhhh!” Vol nieuwsgierigheid roept hij: “Wie ben jij?”, maar het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: “Wie ben jij!” Hij wordt kwaad en roept: “Jij bent een lafaard!”, waarop de stem antwoordt: “Jij bent een lafaard!” Daarop kijkt de jongen naar zijn vader en vraagt: “Papa, wat gebeurd hier?” De man antwoordt: “Zoon, let op!”, en roept vervolgens: “Ik bewonder jou!” De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!” De vader roept: “Jij bent prachtig!”, en de stem antwoordt: “Jij bent prachtig!” De jongen is verbaasd, maar begrijpt nog steeds niet wat er aan de hand is. Daarop legt de vader uit: “De mensen noemen dit een ‘Echo’, maar in feite is dit het ‘Leven’! Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid! Als je begrip en respect wenst, geef dan begrip en respect. Wil je dat mensen geduldig en respectvol met je omgaan, geef hen dan geduld en respect! Deze natuurwet gaat op voor elk aspect van ons leven.” Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt.

Het leven is geen toeval, maar een spiegel van jouw eigen handelingen.

08:07 Gepost door Linda in Parabel | Permalink | Commentaren (17) | Tags: auteur onbekend |  Facebook |

29-06-07

Het Leven.

               

Mensen vroegen aan de wijze vrouw. Vertel ons over het leven.

 

De vrouw zette een glazen pot op tafel en nam een twaalftal stenen, die zij zorgvuldig in de pot legde. Toen deze gevuld was, vroeg ze: is deze pot vol?

Ja, hij is vol, antwoorden de toehoorders.

 

Nu nam de vrouw een pot met kleine kiezelsteentjes. Zorgvuldig goot ze die uit over de grote stenen.

De kiezeltjes vielen tussen de stenen door tot op de bodem van de pot.

Opnieuw vroeg zij, is deze pot vol?

Ja, zeiden de mensen, nu is de pot vol.

 

Daarop nam de vrouw een zakje met heel fijn zand, dat ze aandachtig in de glazen pot goot.

Het zand vulde de plaats tussen de grote stenen en de kiezelsteentjes.

De wijze vrouw vroeg: is deze pot vol?

Deze keer schudden de mensen het hoofd, zonder twijfel en eensgezind.

 

Goed zei ze en ze nam een kruikje met water en vulde de pot tot aan de rand.

Daarop keek zij hen aan en vroeg:

welke grote waarheid toont dit experiment ons aan?

 

De moedigste onder de toehoorders antwoordde:

het toont aan dat het leven nooit zo gevuld is als we wel denken en dat er, als we echt willen, altijd nog wel wat bij kan.

 

Neen antwoordde de wijze vrouw. Daarover gaat het niet. De grote waarheid die in het experiment schuilt is het volgende: als je niet eerst de grote stenen in de pot doet, krijg je ze er nooit meer bij.

 

Het werd stil. De vrouw voegde er aan toe:

welke zijn de grote stenen van jouw leven: familie, vrienden, gezondheid, tot rust komen, spiritualiteit…

Als we meer belang hechten aan futiliteiten zoals het zand en de kiezelsteentjes zullen zij alle plaats in beslag nemen en blijft er geen tijd meer over voor wat we écht belangrijk vinden.

 

Daarom mag je nooit vergeten jezelf de vraag te stellen welke de grote stenen van je leven zijn, om ze vervolgens als eerste in de pot te leggen.

08:12 Gepost door Linda in Parabel | Permalink | Commentaren (15) | Tags: met dank aan marina saegerman |  Facebook |